Το φοβερό βήμα : αυτοβιογραφία / Κώστας Ταχτσής ; επιμέλεια έκδοσης Θανάσης Θ. Νιάρχος
Συνδημιουργός: [Επιμελητής Έκδοσης] Νιάρχος, Θανάσης, Θ. | [Συγγραφέας] Ταχτσής, Κώστας ((1927-1988))Συντελεστής: [Εκδότης] ΕξάνταςΔημοσίευση: Αθήνα : Εξάντας , 1989Φυσική περιγραφή: 377 σ. ; 21 εκ.Γλώσσα: Ελληνική γλώσσα (1453-). Χώρα: Ελλάδα. Dewey: 889.35. Περίληψη: Όταν μέναν μόνοι τους άφηναν να φανούν και τα δικά τους τα αισθήματα, κοιτάζανε με περιφρόνηση, σχεδόν με μίσος προς το μέρος που 'χε φύγει η κοπέλα, κούναγαν το κεφάλι τους σα να θρηνούσαν την κατάντια τους, έδιναν μπάτσες στο πεσμένο πέος τους σα να 'ταν κάτι ανεξάρτητο απ' αυτούς, υπεύθυνο για την κατρακύλα τους... Όλ' αυτά, καταλαβαίνεις, άρχισαν να με βάζουν σε σκέψεις. Πρώτα-πρώτα, όλοι αυτοί οι ημίθεοι, που ως τότε έβλεπα με δέος και θεωρούσα απρόσιτους, ήταν εξίσου ευάλωτοι, κι ίσως ακόμα πιο χαζοί, κι απ' τους άλλους. Πιο πολύ καβαλούσαν την ιδέα της γυναίκας παρά την ίδια τη γυναίκα, αν δηλαδή συνέτρεχαν ορισμένοι όροι, αν, λόγου χάρη, νόμιζαν ότι πήγαιναν με γυναίκα, και δεν υπήρχε φως μέσα στο δωμάτιο, θα μπορούσες να τους πιάσεις αυτό το περήφανο αλλά θεόστραβο κομμάτι σάρκας που 'χανε στα σκέλια τους και να το βάλεις σ' οποιαδήποτε ζεστή, γλοιώδη τρύπα - τα υπόλοιπα ήταν θέμα υποβολής. [...]. Θέμα - Πρόσωπο: Ταχτσής Κώστας (1927-1988) Θέμα: Ελληνική λογοτεχνία | Συγγραφείς, Έλληνες (Σύγχρονοι) -- 20ός αιώνας -- Βιογραφία Τύπος τεκμηρίου:
Βιβλίο
| Εικόνα εξωφύλλου | Τύπος τεκμηρίου | Τρέχουσα βιβλιοθήκη | Οικεία βιβλιοθήκη | Συλλογή | Τοποθεσία στο ράφι | Ταξιθετικό σύμβολο | Προσδιοριμένα υλικά | Πληρ. τόμου | URL | Αριθμός αντιτύπου | Κατάσταση | Σημειώσεις | Ημερομηνία επιστροφής | Γραμμοκώδικας | Κρατήσεις τεκμηρίου | Σειρά προτεραιότητας κράτησης τεκμηρίου | Κρατήσεις μαθημάτων | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
Βιβλίο
|
Βιβλιοθήκη Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας & Ενημέρωσης | DIM | 889.35 ΤΑΧ (Περιήγηση στο ράφι(Άνοιγμα παρακάτω)) | Στο Ράφι | 016539 |
Όταν μέναν μόνοι τους άφηναν να φανούν και τα δικά τους τα αισθήματα, κοιτάζανε με περιφρόνηση, σχεδόν με μίσος προς το μέρος που 'χε φύγει η κοπέλα, κούναγαν το κεφάλι τους σα να θρηνούσαν την κατάντια τους, έδιναν μπάτσες στο πεσμένο πέος τους σα να 'ταν κάτι ανεξάρτητο απ' αυτούς, υπεύθυνο για την κατρακύλα τους... Όλ' αυτά, καταλαβαίνεις, άρχισαν να με βάζουν σε σκέψεις. Πρώτα-πρώτα, όλοι αυτοί οι ημίθεοι, που ως τότε έβλεπα με δέος και θεωρούσα απρόσιτους, ήταν εξίσου ευάλωτοι, κι ίσως ακόμα πιο χαζοί, κι απ' τους άλλους. Πιο πολύ καβαλούσαν την ιδέα της γυναίκας παρά την ίδια τη γυναίκα, αν δηλαδή συνέτρεχαν ορισμένοι όροι, αν, λόγου χάρη, νόμιζαν ότι πήγαιναν με γυναίκα, και δεν υπήρχε φως μέσα στο δωμάτιο, θα μπορούσες να τους πιάσεις αυτό το περήφανο αλλά θεόστραβο κομμάτι σάρκας που 'χανε στα σκέλια τους και να το βάλεις σ' οποιαδήποτε ζεστή, γλοιώδη τρύπα - τα υπόλοιπα ήταν θέμα υποβολής. [...]
Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό τον τίτλο.