000			03180nam a2200325 4500
001			9043
003			GR-kaGGEEl
005			20220622205548.0
010			_a978-960-14-3183-3
035			_a12253
090			_a9043
100			_a20170301d2017 m u0grey50 ga
101	0		_agre
102			_aGR
105			_ay z 000ay
106			_ar
200	1		_aΜοίρνα _eτο κόκκινο γλυκό κρασί της μοίρας _fΚατερίνα Κουτουκάκη
210			_aΑθήνα _cΛιβάνη _dc2017
215			_a319 σ. _d21 εκ.
225	0		_aΕλληνική λογοτεχνία
330			_a"Τι όνομα να σου δώσω; Να σε θυμούνται, παιδί μου, να σε ρωτάνε και κάτι να σημαίνει! Να είσαι πεπρωμένο, αξέχαστη. Σημάδι να αφήνεις όπου ακουμπήσεις. Σαν το κόκκινο κρασί, που βάφει το λευκό τραπεζομάντιλο τις Κυριακές που τρώμε όλοι μαζί. Να είσαι μία και μοναδική. Μοίρνα θα σε πω! Μοίρα και Νάμα. Το κόκκινο γλυκό κρασί της Μοίρας. Να σε χαίρομαι, μικρή μου κόρη!" Όμως ο αέρας και η βροχή μπήκαν ορμητικά στο καθιστικό, έσβησαν τα κεριά κι έριξαν το ποτήρι. Το κόκκινο κρασί χύθηκε πάνω στο τραπέζι. Πόλη, Ρώμη, Πειραιάς, Σύρος, Θησείο, Πήλιο... Πενήντα χρόνια ζωής, τρεις γενιές ανθρώπων. Ζωή, θάνατος, όνειρα, εφιάλτες, έρωτες, χωρισμοί, επαναστάσεις και συμβιβασμοί! Όλα ένα ταξίδι. Και έγιναν τα τραγούδια δρόμος!... "Φεύγω", ξαναείπε. Αυτή τη φορά το είπε δυνατά, να ακουστεί μέσα στο σπίτι, να το ακούσει και η ίδια. Άνοιξε την πόρτα και κατέβηκε μαλακά τις σκάλες. Γελώντας, έφτασε στο αυτοκίνητό της και μπήκε μέσα με ανακούφιση. "Μουσική", είπε κι άνοιξε το ραδιόφωνο. Έτσι ζούσε τη ζωή της η Μοίρνα, με τραγούδια, με μουσικές, στίχους και εικόνες. Στις εικόνες της ζωής της έβαζε τραγούδια και στα τραγούδια τη ζωή της.
606	1		_aΝεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα _918928
606	1		_aΕλληνική λογοτεχνία _xΜυθιστόρημα _913020
676			_a889.38
701		1	_4070 _aΚουτουκάκη _bΚατερίνα
712	0	2	_4650 _aΕκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη _912083
942			_cBK